OZAN ERDOĞAN
@ozanerdogan
92 Yüksekova Doğumlu, Batılı ve Doğu kökenli bir ailenin ilk evlatlarıyım,Bu sayede her iki kültürde büyümüş bu topraklardaki en zengin değerlere sahip bir bireyim. Hayat kaybettiklerimizin toplamıysa, sevdam ağır yük olucaktır.
Sen hikayenin en güzel zamanlarında yoksun...Alıntı
Kafeste dünya'ya gelirsen,
Kanat bir işe yaramıyor bil istedim..
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Mavi İZ...1000k
Hiç mesaj yok.
Hiç adını anmak yok.
Sadece tek bir şey: Mavi bir kelebek görseli + bir satırlık not.
“Bazen bazı hikâyeler yarım kalmaz…
sadece yazarının kalbi kırıldığı için virgül koyar.”
Kelebeğin kanadında taşınan acı, insan kalbinde taşıdığı sevdaya benzer; hafiftir ama izi geçmez.
“Düşmeseydim seni bu kadar sevmezdim.
Yaralanmasaydım seni bu kadar anlamazdım.
Ve iz bırakmasaydın… bugün hiçbir cümlem sana çıkmazdı.”
Mavi Susmalıydı..Alıntı
Heba olan günlere mi yanayım,
Herkes beyaz bir ben mi karayım,
Geçip giden günlere mi yanayım,
Kapanmayan bir acı yarayım..
Daha dibi var mı mahvetsem?
Esiri etmiş bu yara beni,
Varayım ömür uyansın gafletten,
Geçer mi bilmem yine sabretsem,
Daha dibi var mı mahvetsem?
Mavi'nin Yüreğinden..Alıntı
Aşk bitti, bir sevda kaldı...
Bir zamanlar iki insan vardı;
biri suskunluğu kelimelere dönüştürmeyi bilirdi,
diğeri kelimelerle susmayı.
Ve kader, bu iki kalbi birbirine değdirip,
bir ömür sürecek bir eksiklik bıraktı geriye.
Zaman, o ilk karşılaşmanın üzerinden yıllar geçirdi.
İnsanlar unuttu, şehirler büyüdü, sokaklar değişti,
ama o bakış —
o kalbin en savunmasız anında yakalanan bakış —
hiç eskimedi.
Çünkü bazı anlar,
bir ömrün tamamına sığmayacak kadar anlam taşır.
Sen büyüdün…
Hayat seni sınadı, yordu, şekillendirdi.
Kendini kaybettin, sonra yeniden buldun.
Ama içinde hep o aynı iz kaldı:
bir kelebeğin kanat izine benzeyen bir yara.
Adını her duyduğunda kalbin ürperdi,
çünkü o isim artık sadece bir insanı değil,
tüm geçmişini temsil ediyordu.
O — yazdığın kitabın kahramanıydı,
her satırında sakladığın bir nefesti.
Bir Kelebeğin İz Düşümü’ydü o;
görünürde narin, ama fırtınaları susturacak kadar güçlü.
Sen o satırların arasında kaybolurken,