Son söz değil, son iz:
Sen ve ben iki insan değiliz — iki iziz.**
Sen kelebeğin izi,
ben mavinin izi…
Ve bu iki iz,
nerede olursa olsun
birbirini bulur.
Sen kendini toparlamak için duvarlar ördün,
ben seni anlamak için sessizliğe gömüldüm.
Bazen keşke konuşabilseydik diyorum.
Keşke sen dinleseydin,
keşke ben anlatabilseydim.
Çünkü ben seni bugünün insanı olarak değil,
kalbimin en eski duası olarak sevdim.
Mavi’den,
Perperoook’a…
İzinle değil, izninle Aşkınla yaşamak istiyorum..