İçimde bir yer var, kimsenin bilmediği,
Orada hep yarım kalmış cümleler yaşıyor.
Gülüşlerim bile oraya uğramıyor artık,
Çünkü her seferinde biraz daha kırılıyorum.
Birine anlatsam dağılırım diye sustum,
Sustum da kimse fark etmedi dağıldığımı.
Kalbim sessizce vazgeçti bazı şeylerden
Ama ben hâlâ nedenini bilmiyorum.
İnsan en çok içinden eksilirken,
Dışarıdan “iyiyim” demeyi öğreniyor.