Özden
@ozdency
Şu anda okuduğu kitap
Sevgi içgüdülerine psikanalizde çoğunlukla, çıktıları kaynak göz önünde tutularak cinsel içgüdüler adı verilmektedir.
Reklam
Libido diyince, sevgi adı altında bir araya toplayabildiğimiz ne varsa tümüne ilişkin içgüdülerimizin henüz ölçülmeyen, ama nicel bir büyüklük gözüyle bakılan enerjisini anlamaktayız. Libido dediğimiz şeyin özünü, genellikle sevgi diye nitelenip ozanlar tarafından işlene gelen duygu, yani cinsel birleşmeyi amaçlayan erotik yakınlık oluşturmaktadır. Ancak, "bensevi"yi, anne-baba sevgisini, evlat sevgisini, dostluğu, genel insanlık sevgisini, ayrıca somut nesnelere ve soyut düşüncelere kendini adamışlığı da libido'dan ayırmaktayız.
İncelememizde, kitle içinde bireyin ruhsal yaşamının kitlenin etkisiyle geniş çapta değişiklik geçirdiği temel gerçeğinden yola koyulmuştuk. Bireyin duyguları olağanüstü güçlenip, düşünsel başarılarında dikkati çeken bir azalma görülüyor ve anlaşılan her iki olay bireyin kitledeki öbür bireye benzemesini sağlamak amacıyla gerçekleşiyordu; öyle bir sonuç ki, ancak bireysel eğilimlerin bireye özgü karakterlerini yitirişiyle kendini açığa vuruyordu.
Le Bon'un belirttiğine göre, tek kişinin bireysel yoldan edindiği özellikler kitle içinde silinir, bireyin kendine özgü karakteri kaybolur. Irksal bilinçdışı kendini açığa vurup, "ayrıtürdenlik" (heterojenite), "aynıtürdenlik" (homojonite) içerisinde eriyip gider. Diyebiliriz ki, bireyden bireye pek değişen ruhsal üstyapılar kaldırılıp bir kenara atılır, gücünden yoksun bırakılır; bireylerin tümünde homojen özellik gösteren bilinçsiz altyapı ise gün ışığına çıkarılır (etkin duruma geçirilir).
"Bilinçdışı" sözcüğü birden fazla anlam içerdiği ve çelişkili kullanıldığı için ömrünün son dönemlerinde ruhun yapısal teorisini ortaya koydu. Freud koordine edilmemiş dürtülere "id"; koordine edici ve gerçeğe uygun işleve "Ego" ve eleştirel, ahlaki öğütler veren işleve de "süperego" adını verdi. Bu yeni bakış açısı birçok sorunun çözümüne katkı sağlamıştır.
Reklam