Eskiden, zırhımı bedenimin doğal bir uzantısı sandığım yıllarda, ağlamamaya öylesine şartlanmıştım ki, zamanla göz yaşının nasıl çağırıldığını unuttuğumun farkına varamadım. Bir gün artık ağlamadığımı değil, ağlayamadığımı anladığımda şaşırdımsa da pek umursamadım.
Birbirinden farklı sınıf, deneyim, hayat görüşü ve yaşam tarzına sahip çok sayıda insanın bakımını üstlendiği bir çocuksanız, büyüdüğünüzde benimseyebileceğiniz iki temel kimlik var: Ya dâhi olacaksınız ya da delinin önde gideni.
Böyle konuşması doğaldı; onun gibi kendiyle barışık biri, benim gibilerin her türlü güçsüzlüğü saklama, bu uğurda icabında bataklığa atlayıp sonra da gömülmüyorum ki diye gülerek ayağa kalkma telaşını onaylayamazdı.