Ömrüm boyunca yaşadığım hep buydu. İçimde gizli bir yakalanma ümidiyle kaçıp durmuştum ve kimse bulup getirmemişti beni. Değil bulunmak istediğimi kaçtığımı bile fark etmemişlerdi.
Bir yabancıya annemmiş gibi davranmak istemiyordum. Bir yabancıya sırf yabancı olduğu için kalbinizi açabilirsiniz bazen. Ama bir yabancıya yabancı değilmiş gibi davranamazsınız.
Onun boşluğuyla yaşamaya alıştıktan sonra, o boşluğu kırçıllı ağırlıklarla bile olsa sonuçta başka şeylerle doldurduktan sonra, artık içimde ona yer yok gibi hissediyorum.