Muhabbet bir müessesedir. Her müessese gibi yaşaması için gıdaya ihtiyacı vardır. Muhabbetin gıdası, izhârdır. Ortaya koymak, açığa çıkarmak, sevdiğini söylemek, dokunmak, duymak gibi... mutlaka izhâr etmek gerekir.
İnsan, her yeni bulduğu ile öncekini inkâr eden “bilimsel gelişmeler”e umut bağlamak yerine unuttuğu hakikati hatırlayabilse, sağlıklı olmak ya da hastalıktan kurtulmak için hiç bir şeye ve hiç kimseye ihtiyacı olmadığını görür.