Özümün en dibindeki his sen misin?
Aslında sen kimsin?
Bir son söz müsün?
Ya da duyduğum ilk tını sen misin?
Yoksa yanan bir kibrit çöpü müsün?
Yandıkça elimi yakıyorsun.
Bıraksam, atmıyor duruyor kalbim.
Şimdi biliyorum sen kimsin.
Bazen durgun bir suskunluksun.
Bazen şafakta öten bir kuşsun.
Bazen acısın, bazen tatlısın.
Sanki bir kâbusun içindesin.
Ve sonra da en güzel rüyasın.
Yoksa, aldığım nefesin de mi içindesin?
Güçlükle soluduğum öfkem, kinim misin?
Güzel kim? Yoksa yine sen misin?
Hayır hayır.. Sen güzel değilsin.
Bildiğim güzel ne ise, o sensin.
En güzel renk, senin tenin.
Zorlandığım tek tarif sensin.
Bildiğim tek göz rengi yine senin.
Bazen en soğuk su sensin.
Bazen yağmursun, bazen güneşsin.
Aşk ne deseler, işte o sensin.
Aslında sevdiğim sen değilsin.
Bildiğim ne varsa, o sensin.
Sevdiğim ne varsa, senin.