“Bir gün ışıksız rüzgarsız bir sessizlikle geldi. Gideceğim,dedi. Burada üşüyorum. Dünya ağır. İnsan korkunç.İnanacak gücüm kalmadı.Her şeye bulantıyla bakıyorum.Güzellik yıkıcı. Hiçbir inceliğe inanmıyorum.Bir sonsuz kum içinde bir yıldız rüyasıyım. Seni sevecektim. Söyleyemedim. Gidince mi? Yalnızlık benden önce gidecek, biliyorum.Belki filizlenen bir taş.…. bir yerlerde.
Hepsi bu…”
“İnsanın yüzüne indirilmiş bu ayeti kim, nasıl okur bilemem ama kirpikler güzelliğin en eski yazısıdır.İnsan ruhunun mihrabıdır.Ve en sessiz şarkısıdır dünyanın.”