Özgür Böyüktaş
@ozgurokur7
15 okur puanı
Kasım 2024 tarihinde katıldı
Şafak türküsü dizelerinin sahibi Nevzat Çelik
"kaç zamandır yüzüm tıraşlı/ gözlerim şafak bekledim/uzarken ellerim/kulağım kirişte/ölümü özledim anne/ yaşamak isterken/ delice..."
"Baba olamayacağım örneğin toprak olmak ne garip şey anne..."
Hoşça kalın dostlar
Kavga demiyorum
Söz etmeye değmez
Bizim için o
Yemek gibi
İçmek gibi
Doğal birşey
*Sayfa 20
Can yücel'in bu kitap hakkındaki yorumu; "Gepegergin bir tambura teli Nevzat Çelik'in yüreği... Aşkla, ölümle,korkuyla,umutla ve uslu olmayan usuylan... Tınn ettiğinde tel sanki önceden çizilmiş bir sevkülceyş içinde, şiir değil bir cenk başlıyor. Sonu yenilgi bile olsa, yüz akı bir savaş. Başka bir imgeyle diyelim ki, sonuna dek gerilmiş yay, ama bir istif ve zamanlama üzre, hedefe oklarını yağdırıyor. Ve tarihsel salvoyla, hedefte yeni bir şiir cümlesi çıkıyor ortaya, yeni bir alfabeyle yazılmış bir cümle... Bu çivi yazısı değil, ok yazısı..."
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kitapta o kadar çok alıntı ve sayfalarca altını çizmek istediğim yerler olduki..
Siz hiç açlıktan odun parçası çiğnedinizmi?
Olmayan köpeğiniz için kasaptan bir kemik parçası alıp onu kusarak, böğürerek, hıçkıra hıçkıra ağlayarak yemeye çalıştınızmı?
Belki yiye bilirim diye parmağınızı dişleyip kanlar içinde kaldınızmı?
Hayatınızı bir tas mercimek çorbasına feda edecek duruma geldinizmi?
Hiçbirimiz böyle bir açlık çekmemişizdir, lakin eseri okurken çok yakından tanık olacaksınız.
Her şeye karşın onurlu olmak iyidi, onurlu ve adil! Sayfa 107
Göklerin ve yer yüzünün tanrısı, mutlu bir an için ömrümden bir gün verebilirim! Bir tabak mercimek için tüm ömrümü verebilirim! Yalnızca bir kerecik duy beni!.. sayfa 133
Oracıkta uyuyakalmıştım, polis tarafından uyandırıldım.yaşamın ve safaletin içine acımasızca çekilerek doğruldum. İlk düşüncem, kendimi dışarıda, gökyüzünün altında bulduğum için kapıldığım aptalca bir şaşkınlıktı, ama çok geçmeden şaşkınlığın yerini derin bir bunalım aldı, ölmemiş olduğumu anlayınca neredeyse kederden ağlayacaktım. Sayfa 62
Yaşar Kemal'in bir konuşması aklıma geldi kitabı okurken.
Şöyle diyordu; bir ülkede yoksulluk varsa onu yazmayan, değil yazar insan bile olmaz.İnsanlığın en aşağılanmış yeridir yoksulluk bu dünyada. insanlar yoksul olmamalı. Çünkü insanları yoksul kılmayacak herşey var dünyada.bütün insanlığa yetecek kadar yiyecekte var içecekte var giyecekte var.
O zaman niçin insanlar yoksul?
Bu en utanç verici yanıdır insan oğlunun.
Bir yazar eğer insanalara birşey söylüyorsa, yalnız estetik değil söyliyeceği, yoksulluğun tepesini etkileyecek bir yıldırım gibi olmalı, ve o zaman insan olcak, sonrada yazar oldum diyebilecek.
Akıl Hastanesinde geçen zamanda herkes kendinden bir seyler bulacak. Belki kendi korkularımız gün yüzüne çıkacak belki de yaptığımız yanlışları fark edeceğiz.
Çünkü kitabı kendi hayatınızı sorgulamadan okuyamıyorsunuz. Hayatımdan memnun muyum? Geldiğim nokta beni tatmin ediyor mu? Başkaları için mi yoksa kendim için mi yaşıyorum? Başkalarına ayak uydurmak için kendimden mi vazgeçiyorum?
Veronika 'nın hikayesi onla tanışan herkesin hayatına dokunuyor. Bir uyanışa neden oluyor.
" Kendi dünyasında yasayan herkes delidir."
Umarım herkes kendi dünyasında yaşamayı isteyecek kadar delidir... Okuyacak olan herkese keyifli okumalar.
