İçim bir başka türlü ısındı. Bir söğüdün ince gölgesine sığındım. Sigaramı tellendirdim. O denli üzülmeye de neden yok. İnsanların çoğu iyi. Şehirler güzel.
Ayrılırken bir yakınlık sardı içimi. Elimi uzatabilirdim. Kabul etmeyeceğini bilmeme karşın. Yüceliğini yitirdi sanıyor. Kendince haklı da. Ummadığı, beklemediği zamanlarda zayıf yanından vurulmuş belli.
Çok tuhaf oldum. Ama bunu bekliyormuşum gibi içimde bir his de vardı. Tatsız. Üşüdüğümü sandım. Sanki elimi boş bir küpe daldırmışım gibi. Boşluk hissini bilir misin?