Karanlığı çözmek istedim. Çözüm fikri karmaşanın içinde varolurdu. Karanlık halbuki sabitti. Bilinen ve sabit olan bir şeyi çözemezsin. Çözülemeyecek kadar hareketsizdir. Çözmek, yalnızca içsel bir aydınlanma dürtüsü müydü? Ruhun yarattığı bir ihtiyaç mıydı?
Kimsenin inanmadığı bir deli, yazarının bile okumadığı bir kitap, hiç çalmayan bir şarkı, hiç sorulmayan bir soru gibiyim. Kalabalıklar içinde varım ama yok gibiyim.
-Murathan Mungan
Beni yanlış anlamayın. Kimseyi yargıladığım yok. Yanımdaki kişi kadar bende eve hızlıca dönmek istiyorum. Ama diğer insanların benden önce binmesine izin veren benim sarsılmaz fedakarlığım mı? Yoksa binen son kişinin inen ilk kişi olacağını bilmenin getirdiği bencillik mi?