Özlem olkun
@ozlemlkn
Her yer bizimdi ve hiçbir yer bizim değildi, her şeyimiz vardı ve hiçbir şeyimiz yoktu, çok "kalenderdik"... Damımız gökyüzü ve kuşlardı.
İnsan mutluluktan öleceğini sanır mıymış? Gerçekten, başıma bir iş gelecek sandım. Çatlayıp ortalığa nar taneleri gibi saçılacağımı...
Dünyaya yüksekten bakmak (Artık ne kadar yüksekse orası! ) bir ferahlık duygusu verirdi... Ya da ayaklarımı yere basmama duygusuyla özgürleşirdim. Dünyayla arama giren bu kısacık mesafe, kaçtığım en uzak yerdi. Aklımın içinde kaçtığım yerleri saymazsak...
Yakın olduğu herkes, anneme duygularının hayata uymadığını söylermiş. Belki de hayat duygularına uymuyordu, kimsenin aklına gelmedi!
İnsanın yaptığı kötülüğü, zaaflarını itiraf etmesi, edebilmesi kolay mı, hatta mümkün mü? Hem kendi ruhunun bataklığına dönüp bakabilmek ;baktıktan sonra hayatına bakmamış gibi devam edebilmek...