Özlem A.
@ozlemunic
Şu anda okuduğu kitap
Gerçekle başlamak, kariyerinin başlarında öğrendiği değerli bir numaraydı.
Bir buzdağı inşa edin: gerçeği, yüzeyin üzerinde, kolayca görülebileceği, doğrulanabileceği bir yere konumlandırın, sonra su yüzeyinin altındaki, kimsenin bakmayı düşünmeyeceği bir yerde onu kullanabilirsiniz ve bununla, herhangi bir șüphelinin gemisini batırabilirsiniz.
Reklam
Yalnızca katırın iplerini ve yükünü çözdü.
Sonra kalın giysilerini giydi, çubuğu sırtına geçirdi ve uçurumun kenarında dengede yürüyerek geldiği yöne doğru yola koyuldu.
Yaşadığı yerden kendi isteğiyle ya da koşulların zoruyla
koparılmış insan, ancak bir süre sonra geride bıraktıklarına düşünsel olarak dönmeye başlar.
İnsanlar, kök saldıkları yerle özdeşleşirler; sanki toprağa bu şekilde kök salmadan bir yaşam, yalnızca bir taklitten, önemsiz bir varoluştan ibarettir.
Ne var ki, yol boyunca geride bırakılan dönemeç taşlarıyla birlikte, geçmişin somut mekânlarda şekillenen ağırlığı solmaya başlar; zamanla, bellekteki izler göz önünde uzanan manzaranın içinde silikleşir.
Marki’nin yaşamı, başlı başına bir anlatıya değerdi.
Bu, bazı kadınlanın aşkın kurtarıcı ve olağanüstü gücüne nasıl inandıklarının ve sonra nasıl hayal kınıklığına uğradıklarının hikåyesi olurdu.
Hani nasıl beklentilerden tıpkı tiyatroda kartondan yapılmış dekorlar gibi süslü ama sahte bir dünya kurduklarının, nasıl yaşlandıklarının, özgüvenlerini nasıl yitirdiklerinin ve sonunda korkunç bir kadınsı yalnızlığa nasıl sürüklendiklerinin hikåyesi.
Yüzlerce yolcuyu görüp farklı dillerini işitince, içlerindeki telaşı sezince, onların da kendi yaptığı kestane kuklaları kadar geçici oldukları izlenime karşı koyamıyordu. Sanki ağızlarını kapatsa, o rengârenk giysilerini üzerinden alsa, altından tanıdık bir kestane kabuğu çıkacaktı.
Reklam