Jean-Baptiste Clamence’in hayatını altüst eden o gece, yalnızca bir olay değil, önceden sezilmiş bir çöküşün ya da kendi deyimiyle, kehanetin sessizce gerçekleşmesidir. Clamence bir zamanlar, bir kadının köprüden atladığını görüp yoluna devam eden bir adamın ağırlığını taşıyamayacağını söylerken, aslında kendi içindeki kırılgan iyilik inancını işaret ediyordu. Ve o çığlık geceye karıştığında, artık her şey düşmüştür: maskesi, vicdanı, kendine dair anlatısı. Bu düşüş yalnızca bir anın değil, tüm bir varoluşun metaforudur. Clamence artık ne erdemli bir adamdır, ne de kendi gözünde masum bir figür; bir yabancının ölümüne tanıklık eden ve susan bir insanın yükünü ömrü boyunca taşımaya mahkûmdur. Camus’nün Düşüş başlığı, bu noktada yalnızca karakterin ahlaki çöküşünü değil, insanın Tanrı’dan, kendinden, anlamdan ve hatta adaletten uzaklaşarak sürüklendiği varoluşsal düşüşü de kapsar. Her şey düşer: yargı, erdem, özgüven, hatta sessizlik bile… ve geriye sadece suya karışan bir ses kalır.

DüşüşAlbert Camus · Can Yayınları · 202319,2bin okunma