“Kısacası kimsenin kimseye zerre bir şey hissetmediği ama herkesin herkesle samimi olduğu bu çağa hapsolduk biz. Ben yine de akıllanmayacağım; bu dünyanın, iki kalbin birbirini gerçek sevgiyle sarmasıyla güzelleşeceğini düşünmeye devam edeceğim. Siz ekmeye devam edin kalbimize nefret tohumlarını. Sevgi, gerçek sevgi sizi yenecek. Bir gün mutlaka yenecek.”
“İnsan bazen bunca telaşın içinde ve herkesin yalnızca kendini düşündüğü bu devirde, birinin yanına oturup derdine kulak vermesini ve anlaşılmayı ister.”