Kırgın değilim sana, kızgın da değilim aslında,
Sadece bir insanın bir insanda bitişini seyrediyorum.
Hani bir mum son kez titrer de söner ya sessizce;
İşte ben de içimdeki o dev yangını böyle terk ediyorum.
Gidiyorum...
Ardımda ne bir ah, ne de yarım kalmış bir cümle bırakarak.
Gidiyorum, adımlarım ağır ama yüreğim ilk kez bu kadar hafif.
Çünkü biliyorum;
Zorla açılan çiçekten koku, zorla sevilen kalpten huzur gelmezmiş...
Yolu açık olsun artık, hem senin hem de bende kalan hayalinin,
Ben o ağır kapıyı ardımdan yavaşça, hiç gürültü yapmadan kapattım.
Kızmıyorum inan; sadece anladım ki,
İnsan en çok, çiçek açmayacak bir toprağı sulayınca yoruluyormuş.