Şüphesiz ki kendimi mazur göstermek istemiyordum. Hatta kendimi, başka birisinin yapacağından daha da sert bir șekilde suçlu buluyorum. Fakat sırası gelmişken hiç olmazsa șunu açıkça söyleyebilirim ki ben, hiçbir zaman hesapla hareket etmiș değilim: Hareketlerime daima gerçek ve tabii duygular hakim oldu. Öyleyse nasıl oldu da bu gibi duygular beslediğim halde, bu kadar uzun zaman kendimi de, bașkalarını da ancak bedbaht edebildim?