Haydi, şu benlikten kurtul; herkesle anlaş, herkesle hoş geçin! Sen, kendinde kaldıkça bir habbesin, bir zerresin! Fakat, herkesle birleştin, herkesle kaynaştın mı, bir ummansın, bir mâdensin! Mevlana Celaleddin-i Rumi
Parmaklarımızın sayısını geçmeyen bir döngüde hapsolmuşken, nasıl olabiliyor da özgürlük naraları atabiliyoruz. Hangisi uyku, gözümüzü yumduğumuz mu yoksa aksine en açık hali mi? Erdem Kaya
Bu karmaşanın ve bu gürültünün içinde koruyoruz sessizliğimizi. Bize ait olmayan şeylerde buluyoruz kendimizi. Ne kadar yalana meylediyoruz. Gerçeğin peşinde koşmak varken. Aklımızla çözmeye çalışırken herşeyi, duyguların verdiği hazza adayabilmeliyiz kendimizi.
Düşüncelerimizde boğuluyoruz, boğazımızda düğümlenen kelimeler var her zamanki gibi. Açıklamak bu kadar zor olmamalı, bir pianistin parmaklarından çıkan notalar gibi akabilmeli düşüncelerimiz başka beyinlere.