Büyüdüm.
Ve her hayali, vaktinden önce toprağa verdim.
İçimdeki istek yoruldu;
ben yoruldum.
Yine de düşmedim, sadece eksildim.
Nice uyarı geçti aklımdan, nice ses durdurmak istedi beni.
Ben ise
hiç sahip olmadıklarımı kaybetmiş gibi
sessizce dağıldım.
Kalbimi kendimden esirgedim.
Aç bıraktım onu, dünyaya kapattım, başkasına alışsın diye benden soğuttum.
Zamanla
öğrendiğim her huydan tiksindim,
özellikle de bilerek taktığım maskelerden Kanaatimi kutsadım,sorgusuz Acılarımı anlatmadım;
çünkü bazı yaralar
izah değil, suskunluk ister.
Bir eşiğe geldim sonunda:
olan olur dedim.
Teselliyi cömertçe dağıttım, karşılığında
beklemediğim kadar çok yarayla döndüm kendime.
Eğer zaman geri çağrılabilseydi, onu tek bir şey için isterdim:
kendimi sevmeyi
zamanında ögrenmek için.