Dünyada hiçbir çiçek bahçesi bu kadar renkli, bu kadar güzel renkli olamazdı. Yamaçlardaki ağaçların yeşilleri, kızılları, çeşitli sarıları bir yandan; binlerce insanın cepkenlerindeki, şalvarlarındaki, başlıklarındaki, kemerlerindeki yeşiller, morlar, kızıllar, aklar, sarılar -başka isimler istercesine- öte yandan, artık göz kamaştırmayan güneşin altın ışınlarında rüyaların cennet cümbüşünü hatırlatıyordu.
Özlediğimiz baharlar vardır.. soyca, sopça, ümmetçe özlenen baharlar.
Ve, onların da müjdecileri, badem ağaçları vardır.
Gün döndüğünü en evvel onlar duyar.. sezer, anlar.
Müjdelerler baharı.
Bahar gelmiştir.
Her şeyin insanlar olmadan kendi başlarına devam edebilmesinin tuhaf olduğunu düşünüyorum. Belki de insanlar hâlâ orada da, ben onları göremiyorum. Hayatları görüş alanımdan silinmiş. Belki de boş ruhları onları yutmuş.