Uzun bir kaçınmadan sonraki teselli, artık gönlündeki arzuya ulaşamayacağını aklı kesince, kişinin içine düştüğü umutsuzluğa benzer. O zaman sevgi bağlan kötürümleşir, felce uğrar; özlemini gideremez.
Her sevginin sonu aşağıda belirteceğim iki şıktan biri biçiminde biter: Ya ölüm gelir, sevgiyi alır beraberinde götürür ya da teselli bulacak birşey çıkar ortaya.
Bu durum ancak zihin durmadan çalışırsa ortaya çıkar. Saplantı haline gelirse ve melankolik mizaç üste çıkarsa, artık bu aşk değildir; ancak deliliktir, akıl bozukluğudur. Daha ilk başlangıcından itibaren bu hastalığın tedavisi ihmal edilecek olursa, durum gittikçe kötüleşir ve ancak sevgilisiyle kavuşmaktan başka bir ilacı kalmaz.