Pınar Ceyda Cömert
@pceyda
13 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Kalmıştım. O tuhaf, ilginç küçük dünyanın samimi ve yaşamasını bilen insanlarını işte böyle tanıdım. Her biri kendi yalnızlığını sunuyordu insana.
Birbirini izleyen, sıcaklık saçan mutlu anlar, talihli karşılaşmalar, gülünç ve beraberinde karşı konulmaz gelişmeleri getiren olaylar... Ama hiç beklemediğin bir zamanda, üzerlerine çöken gölgelerle kesilirler. Işık yok olur ve kim olduğunu, nereden geldiğini, nereye gittiğini bilmeden dolaşırken bulursun kendini: Her engel aşılamaz olur, girdiğin her yol çıkmaz bir sokakta son bulabilir. Ama ezbere bildiğim, uykunda bile okuyabildiğim, yüreğin hüzün dolu olsa bile yüzünden hiç eksik olmayan gülümsemen, kaygısız yıllarımızın anısını canlandıran o harika gülümsemen benim hâlâ inanmamı, ne olursa olsun teslim olmamamı sağlıyor. En sık ormanlara bile güneş ışığının girebileceğinden emin olabiliyorum.
