Ahsen Gülce
@pdgulce
•Yarası olmayan şifacı olamaz çünkü gerçek iyileştirici güç yaranın kendisinden gelir.•
“Döner durur kavuşamam kendimin bahçesine…”
173 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Hayatlarımızı kaydeder ve paylaşırken galiba çok mühim bir şeyi ıskalıyoruz: Hayatı gerçekten yaşamayı! Kendimiz ve dünya arasına bir şey koyuyoruz; bir kamera. Veya manzara yakalama ve paylaşma deneyimi hayatla aramıza giriyor. Böylece "an'da olma" imkânını yitiriyor ve kendimizi yaşantıdan yabancılaştırıyoruz. Dünyayla doğrudan temas ve etkileşime girmek yerine yaşamadığımız anları "paylaşılabilir anılar" olarak sunmanın derdine düşüyoruz. Büyük şüphe: Kaydedilmemiş bir hayat yaşanmış sayılacak mıdır?
Reklam
Mükemmel bir belleğe sahip olsaydık temel insani yeteneğimizi, bugünde yaşama ve hareket edebilme yeteneğimizi yitirirdik. Geçmişi arkada bırakabilmek de insana bahşedilmiş bir imkândır.
Vurdumduymazlık en büyük kötülüktür. Dünya değişmeyi hak ediyor ve biz kötülüğe seyirci kalamayız.
Travmatik anılar geçmiş ve bugün arasındaki sınırları muğlaklaştırır. Kapısını kapatıp çıkamazsınız geçmişten, belleğe nakşedilmiş olan daima kımıldar ve bugüne katılır. Geçmişi sadece geçmişte bırakmak kâğıt üzerinde kolay olsa bile, yaşanan hayatta mümkün değil.
Zalimlerin ve onların kurbanı olan mazlumların olduğu bir dünya bizi tanıklığa çağırır. Hiç kan dökülmemiş, çocuklar hiç yetim kalmamış, ıstırap yürekleri kavurmamışçasına dünyanın eskisi gibi döndüğü düşüncesine bir itiraz bekler bizden. Kalpten çıkacak ve yine kalbe dokunacak bir nida. Istırabı, zulmü, kıyıcılığı inkâr etme eğilimlerine karşı durmaya, merhamet ve müdahaleye çağırır bizi dünya.
Reklam