Puan vermedi
Bu kadar değerli bir kitabı daha önce okumadığım için kendime kızgınım,ama bir yandan iyi ki şimdi okumuşum diyorum.Cümlelerin altında yatan anlamlar,her bir kelimenin aşırı naif oluşu,beni büyüledi resmen.
Kendimizce herkesin çok monoton bir hayatı olduğunu düşünürüz,insanların görünüşüne göre yaşanmışlıkları olup olmadığı kanısına varırız.
Raif Bey gibi bir insanın bu kadar derin bir geçmişi olduğunu kim bilebilirdi ki,kendisinden başka.
"Seni seviyorum...Deli gibi değil,gayet aklı başında olarak seviyorum..."
Reklam
Puan vermedi
"(...)yazdı,ama tıpkı gömülü insanların bağırmaları gibi,kimsenin onu duymayacağının, yalnızlığının engellerini acı içinde yumrukladığının tamamen bilincinde olduğu bir duyguyla yaptı bunu."
Öylesine gözüme çarpan ve kısa bir öykü olup dikkatimi çekince aldığım bu kısa öykü benim için, "yalnızlık" kavramını tekrar tanımladı.Meğerse yalnızlık denilen bu şey,bir insanı deliye çevirebilecek kadar güçlüymüş.
(Spoiler)
Madame de Prie'nin,Paris'te geçirdiği şaşalı,eğlenceli hayatı kralın gözünden düşüp Normandiya'ya sürülmesiyle son bulur.Burada yalnızlık denen o hissi iliklerine kadar hisseder ve eski hayatını geri kazanabilmek için elinden geleni yapar.Bu süreçte kendini kaybeden Madam,ölmeden önce bir şov hazırlamak ister.
