Bir anlığına her şey iyi olacakmış gibi hissettim. Ya da her şey zaten yolundaymış gibi. Evet, yolundaydı. Ben, güzel mi güzel bir kalenin balkonuna çıkmış, ülkesini izleyen bir prensestim.
Ve rüzgar estiğinde, aldı götürdü tüm üzüntüyü. Güzel prenses gülümsedi, tıpkı güneş gibiydi.
Sıcak gözyaşları yanaklarımdan aşağı süzülürken gözlerimi kapalı tuttum. Ben ne bir prensestim, ne de güvenli bir kaledeydim.
Reklam
Normalde hayatımdaki çoğu kişiyi umursamazdım fakat Devon...Devon ayrı bir olaydı. Çözmem gereken bir bulmaca gibiydi. Satır satır, ilmek ilmek. Fakat ben bu işi yavaş yavaş, düşünerek yapmak yerine bir anda bitirmek istiyordum. Her zamanki gibi sabırsızdım. Ve Devon'ın buna izin vereceğini hiç sanmıyordum. Onu bir bulmaca olarak gördüğümü bilseydi beni muhtemelen yumruklardı.
Uzaklaşırken arkama bakmadım. Çünkü biliyordum ki bunu yapsaydım asla uzaklaşamazdım.
Bir anda ciddileşti, bakışları katılaştı. Her zaman etrafında olan duvarlar geri gelmişti. O anda bundan nefret ettiğimi fark ettim. O duvarların arkasına saklamasından sahip olduğum her şeyle nefret ediyordum. Biraz daha...açık olmasını istiyordum. Devon Màrtainn'i tanımak istiyordum. Gerçek Devon'ı, herkese gösterdiğini değil. Fakat bu mümkün gibi görünmüyordu. O duvarları birkaç dakikadan fazla süreliğine bir türlü indirmiyordu.
Gözlerindeki son yaşam pırıltısı da söndüğünde birini sadece sinirlendiğim için, öylesine öldürdüğüm için hiçbir pişmanlık duymuyordum ve bu yüzden pisliğin tekiydim. Yerde oluşmaya başlayan kan birikintisine basmamaya gayret ederek ona doğru bir adım attım. Ardından mırıldandım:
"İyi görünüyorsun, Dikenler Kralı."
"Gözlerimi Killian'dan alamıyordum. Hiçbir zaman alamıyordum gerçi. Fakat sanki bir ucu benim kaburgalarımdan birine, diğer ucu da onunkine bağlı bir ip varmış gibi hissediyordum. Bu ip bir ortama girdiğim anda gördüğüm ilk kişinin o olmasını sağlıyordu. Ve onu gördüğüm an geriye kalan her şey karanlığa gömülüyordu. Oysa o karanlığın içinde parıldayan bir yıldızdı."
Sayfa 128 - Annabel
