Fakat mutluluk ve neşe insanı nasıl güzelleştiriyor. Yürek sevgiyle nasıl da kaynıyor. Sanki kendi yüreğini alıp bir başkasının yüreğine dökmek istiyorsun, herkesin neşelenmesini, herkesin gülmesini istiyorsun.
Neden en iyi insanlar bile sanki hep başkalarından bir şeyler gizler, hep susar ? Sözlerinin yel olup gitmeyeceğine emin olduğu zamanlarda bile neden yüreğinden geçenleri dosdoğru söylemezsin ? Herkes olduğundan daha ketum görünüyor, sanki hemen dile getirilirse duygularının zedeleneceğinden korkuyorlar.
Giderek ne hale geldim biliyor musunuz Nastyenka ? Sonunda duygularımın yıldönümlerini eskiden bana hoş gelen, ama aslında hiç var olmamış şeylerin yıldönümlerini kutlamaya mecbur oldum -yıldönümü kutlaması da hep aynı saçma ve anlamsız hayallerle yapılıyordu tabii bunu da o saçma hayaller artık var olmadığından, onları yaşatacak bir şey kalmadığından yapıyordum: Malum, hayallerin de yaşatılması gerekir!
Bazen öyle dakikalar oluyor ki tek başıma kalmaktan, tek başıma hüzünlenip tek başıma kesintisiz kederlenmekten mutlu oluyorum ve böyle hallerim gitgide sıklaşıyor artık.