Doğa

Tepeye tırmandığımı zannederken aslında bayır aşağı koşmak. Tam böyleydi durum.
Reklam
Kimi zaman ufacık bir umut ışıltısı beliriyor gibi oluyor, kimi zaman da bir umutsuzluk denizi kudurmaya başlıyordu, ama hep aynıydı: Aynı acı, aynı keder, aynı iç sıkıntısı… Tek başına kalmak dayanılır gibi değildi.
Hep aynı şey… Günler, geceler hep aynı…
Tıpkı çocukları okşayıp avutur gibi onu da öpsünler, sevip okşasınlar, başucunda gözyaşı döksünler istiyordu.
Nasılsa hepimiz öleceğiz. Elimiz ayağımız tutarken niye çalışmayalım?
Reklam