Seriye veda mı ettik şimdi?..percy jackson
Gerçekten seri, genel olarak beni çok tatmin etti ve eğlendirdi. Bu vedaya çok da hazır değildim sanırım... Uncle Rick'in daha çok kitabı var ama diğerleri bu kadar olur mu bilmiyorum... Bu incelemeyi seriyi ne kadar sevdiğimi anlatıp doldurmayacağım. Sonrasında ileti olarak paylaşmayı düşünüyorum seri hakkındaki görüşlerimi ve kitap sıralamamı.
Kitap, artık seriye veda edeceğimizi fazlasıyla hissettiriyordu. Son savaş kısmı herkes gibi bana da çok basit geldi. 5 kitap boyunca Gaia şöyle, Gaia böyle deyip de o kadar hızlı bir şekilde yenmeleri biraz saçma olsa da güzel ve tatlı bir vedaydı. Leo... Bunu spoiler'lı kısma saklayacağım çünkü hakkında söyleyecek o kadar çok şeyim var ki.
Ayrıca genel olarak serideki çok kişili bakış açısını çok beğendiğimi sürekli söylüyorum. Bu durum bu kitapta çok daha ön planda ve etkileyiciydi. Aynı zaman diliminde iki farklı karakterin bambaşka yerlerde ne yaptığını okuyoruz ve aynı zamandan bu iki farklı bölüm birbirini etkiliyor. Tam anlatamadım sanırım ama bu durum savaş sahnelerinde çok daha öne çıkıyor ve yine çokça dediğim gibi gerçekten çok güzel ve etkileyici.
Kitabın konusuna gelecek olursam bir yandan Nico, Reyna ve Koç Hedge'in Athena Pathreos (İnşallah doğru yazmışımdır ama hiç sanmıyorum) heykelini gölge yolculukla Melez Kampı'na götürmelerini diğer bir yandansa 2. Argo tayfasının son ve büyük savaşa yolculuklarını okuyoruz. Bu savaş kısmında tanrıların gelmesi özellikle Zeus'un Jason'la konuşması çok tatlıydı bence<3 Kitabımız, serinin başladığı karakterlerle yani Loe, Jason ve Piper'la son buluyor. Bu durum beni rahatsız etmedi açıkçası. Tamam, Percy ve Annabeth'i çok seviyorum fakat bu onların serisi değildi ki. Onları düşünerek başlamadım zaten hatta bu kadar ön planda olacaklarını bile bilmiyordum. Ayrıca kitaptaki
Artık en sevdiğim pjo kitabı -Bu sefer değişmeyecek
Kitabımız bir yandan Tartarus'ta hayatta kalmaya çalışan Percy ve Annabeth'i anlatırken diğer bir yandan onlara ulaşmaya çalışan II. Argo tayfasını anlatıyor ve bu birleşim inanılmaz güzel yapılmış. Bir bölümde Leo'nun yaptıklarına gülerken hemen sonraki bölümde Tartarus'taki Percabeth'i okurken gözünüz doluyor. Ayrıca bu kitapta kehanetteki 7 melezin (Jason-Piper-Leo-Percy-Annabeth-Frank-Hazel) de kendilerine ait bakış açıları ve baskın oldukları sahneleri var. Yani "Bu karakter de çok gereksiz ya, neden var?" diyemiyorsunuz. Gerçekten çok güzel bir kitaptı ve her şey yerindeydi kısaca. Bu kadar güzel dedikten sonra biraz da içeriğinden ve beğendiğim kısımlardan bahsetmem gerek sanırım.
(spoiler olabilir!!)
❀Öncelike Percabeth'ten biraz bahsetmek istiyorum. Çok güzel bir ilişkileri var ya... Percy cidden standartları tavana çıkarıyor. Kendi de korkmasına rağmen sürekli Annabeth'e destek olması, onu güldürmeye çalışması... Bence ikisinin de ayrı bakış açısının olması Tartarus bölümlerini de bambaşka yapmış. Bir bölümde Annabeth'i ayakta tutanın Percy'nin desteği olduğunu okuken diğer bir bölümde Percy'nin aslında Annabeth'ten de çok korktuğunu okuyoruz. Ayrıca sürekli karşılıklı olarak birbirlerinden güç alarak devam etmelri de çok tatlı.
❀Bob ve Demasen... Bu kitabın asıl kahramanları, iyi bir Titan ve iyi bir Gigant çünkü her şeyden bir tane iyi olur... Bob'un hikayesini okumak için seri bittiği gibi 
Melez Dosyaları 'na başlayacağım. Bu konuda anlatabileceğim çok bir şey olduğunu zannetmiyorum. "O zamana dek dostlarım, güneşe ve yıldızlara benden selam söyleyin"
❀Jason'ın Nico'ya Percy'nin hep olmak isteyip de asla olamayacağı "abi" olması da çok hoşuma gitti. Birbirlerinden hem bir o kadar farklı hem de birbirlerine bir o kadar benzer olduklarını bize bir kere daha
Melez Dosyaları 'na başlayacağım. Bu konuda anlatabileceğim çok bir şey olduğunu zannetmiyorum. "O zamana dek dostlarım, güneşe ve yıldızlara benden selam söyleyin"
❀Jason'ın Nico'ya Percy'nin hep olmak isteyip de asla olamayacağı "abi" olması da çok hoşuma gitti. Birbirlerinden hem bir o kadar farklı hem de birbirlerine bir o kadar benzer olduklarını bize bir kere daha
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitap Jason'ın kendini hafızasını kaybetmiş bir şekilde yanında en yakın arkadaşı ve sevgilisi olduğunu iddia eden iki çocukla birlikte bir okul otobüsünde bulmasıyla başlıyor. Daha sonra melez olduklarını öğrenip 
Percy Jackson ve Olimposlular serisinden hatırladığımız "Melez Kampı"na gidiyorlar. Kampta değişiklikler olduğunu ve tanrıların sözlerini tuttuğunu görüyoruz fakat kampta büyük bir sorun var:Percy Jackson kayıp. İlerleyen bölümlerdeyse Jason, Piper ve Leo'nun görevine tanıklık ediyoruz. Önceki kitaplardan daha yavaş geçse de ben kitabı sevdim. Seri ilerledikçe daha heyecanlı bir hale geleceğini tahmin ediyorum. Biraz da anlatmayı en sevdiğim bölümden yani karakterlerden bahsedeyim.
(Hafif spoilerler olabilir)
~Öncelikle Piper hakkında ne düşünsem bilemiyorum. Yani bazen sevecek gibi oluyorum ama bazı sahnelerde gerçekten çok kötü. Hele sahiplenilme sahnesi "Annem beni sahiplendiği için saçım, makyajım çok güzel görünüyor; üstümde bir elbise var. Hayır, böyle bir şey nasıl olabilir, çok güzel gözüküyorum." falan gibi tepkiler veriyor. Pint'te onun bakış açısının wattpad kızı gibi olduğunu söyleyen bir pin vardı. Katılmamak elde değil gerçekten. Yani bazen de seviyorum ama ne düşünmem gerektiğini cidden bilmiyorum.
~Jason'ı sevdim. Yani sevmemek elde değil bence. Ama fandom içinde geçirdiğim vakitlerde bana biraz underrated geldi. Percy'nin sıkıcı hali falan olduğunu düşünüyorlar ama bence kendi başına müthiş bir karakter. Thaila'yla olan hikayesi özellikle... Bence serideki en üzücü hikayelerden. Yani daha 2 yaşında ablasından zorla ayırıyorlar. Annesi başka bir hikaye zaten, neyse. Ayrıca cesur, kesinlikle iyi bir insan ve arkadaşları için her şeyi yapabilir. Bilmiyorum, ben şahsen kendisini sevdim.
~Ve son olarak Leo yani güncel profil fotoğrafım. Değişik bir şekilde kendisini
Percy Jackson ve Olimposlular serisinden hatırladığımız "Melez Kampı"na gidiyorlar. Kampta değişiklikler olduğunu ve tanrıların sözlerini tuttuğunu görüyoruz fakat kampta büyük bir sorun var:Percy Jackson kayıp. İlerleyen bölümlerdeyse Jason, Piper ve Leo'nun görevine tanıklık ediyoruz. Önceki kitaplardan daha yavaş geçse de ben kitabı sevdim. Seri ilerledikçe daha heyecanlı bir hale geleceğini tahmin ediyorum. Biraz da anlatmayı en sevdiğim bölümden yani karakterlerden bahsedeyim.
(Hafif spoilerler olabilir)
~Öncelikle Piper hakkında ne düşünsem bilemiyorum. Yani bazen sevecek gibi oluyorum ama bazı sahnelerde gerçekten çok kötü. Hele sahiplenilme sahnesi "Annem beni sahiplendiği için saçım, makyajım çok güzel görünüyor; üstümde bir elbise var. Hayır, böyle bir şey nasıl olabilir, çok güzel gözüküyorum." falan gibi tepkiler veriyor. Pint'te onun bakış açısının wattpad kızı gibi olduğunu söyleyen bir pin vardı. Katılmamak elde değil gerçekten. Yani bazen de seviyorum ama ne düşünmem gerektiğini cidden bilmiyorum.
~Jason'ı sevdim. Yani sevmemek elde değil bence. Ama fandom içinde geçirdiğim vakitlerde bana biraz underrated geldi. Percy'nin sıkıcı hali falan olduğunu düşünüyorlar ama bence kendi başına müthiş bir karakter. Thaila'yla olan hikayesi özellikle... Bence serideki en üzücü hikayelerden. Yani daha 2 yaşında ablasından zorla ayırıyorlar. Annesi başka bir hikaye zaten, neyse. Ayrıca cesur, kesinlikle iyi bir insan ve arkadaşları için her şeyi yapabilir. Bilmiyorum, ben şahsen kendisini sevdim.
~Ve son olarak Leo yani güncel profil fotoğrafım. Değişik bir şekilde kendisini
“Hanging’s too good for ’em. Cos it is. Int it?” offers Bill, one of a trio of half-sozzled regulars that pontificate over a pint, or several, along with idle police inspector Fry. On one hand, McDonagh is having fun with the freedom of pre-PC England to air his characters’ unapologetic prejudices without inhibition — Northern Brits take the most flak, but black immigrants, Americans, the French, the Scots and particularly the Germans all are targets of droll swipes. On the other hand, the mid-’60s time frame allows the playwright to depict a climate of rigid moral superiority, where people are unaccustomed to having their conservative values questioned. “Sacrosanct” is a word that pops up repeatedly, and McDonagh takes devious pleasure in piercing the inviolate bubble of his characters.
