Yaşadığı her yeni günü bir mucize olarak görecekti kız... ki, kırılgan yaşamlarımızın her ânında başımıza gelebilecek beklenmedik olayları düşünecek olursak, her yeni gün bir mucizedir.
Böylece, Dr. Igor'un tezine göre (kitabın son bölümü 'Ölüm bilinci bizi daha yoğun yaşamaya yöneltir' başlığını taşıyacaktı) kız bünyesindeki tüm Vitriol'ü atmıştı ve büyük bir olasılıkla bir daha intihar girişiminde bulunmayacaktı.
O kızcağız öleceğini bildiği için bu müzikleri tüm ruhunu vererek çalıyordu. Peki, ben de ölecek miyim? Benim ruhum nerede? Kendi yaşamımın müziğini böylesi derin bir coşkuyla çalabilecek bir ruhum var mı?