Gizli hayranlarıma teşekkür...
Aylardır arkasına saklandıkları o sahte hesaplardan şahsıma, onuruma ve namusuma kadar uzanan, hiçbir ahlaka sığmayan iftiralar atan korkaklarla ilgili son kez konuşuyorum.
Kendini gizleyebileceğini sanarak, hiç çekinmeden bu çirkinliğe dahil olanlar iyi dinlesin: Elinizde ne varsa, neye güveniyorsanız arkasındayım. Ama unutmayın, benim elimde de bugüne kadar attığınız her bir iftiranın, yazdığınız her bir kelimenin ekran görüntüsü ve kanıtları var.
Şu ana kadar sustuysam bu benim acizliğimden değil, vaktimi sizlerle harcamak istemediğimdendir. Ancak bu yüzsüzlüğe ve çirkinliğe devam ederseniz, yargı önünde de toplum önünde de bunu yaptığınıza pişman olacaksınız. Sabrımı zayıflık sananlar, kanuni haklarımı kullanmaya başladığımda asıl bedeli nasıl ödeyeceklerini çok iyi görecekler.
Bir sözüm de bu kötülüğe ortak olanlara... O sahte hesapların arkasındaki lağım çukuruna hiç düşünmeden beğeni atan, altını gereksiz ve hadsiz yorumlarla dolduran insanlar; siz de en az o iftirayı atanlar kadar kötü ve suçlusunuz. Bir insanın hayatına, onuruna bu kadar kolay çamur atılmasına alkış tutacak kadar küçülmüş olmanız sizin karakterinizin aynasıdır.
Son olarak; benim bu haklı duruşumdan, kendimi savunmamdan ve bu şikayet paylaşımımdan rahatsız olan, 'huzuru kaçan' her kim varsa... Lütfen şu an beni takip etmeyi bıraksın. Dürüstlüğün ve saygının ne demek olduğunu bilmeyen, haksızlığa karşı ses çıkarmamdan rahatsız olan tek bir kişiye bile tahammülüm yok.
Sunulan güzelliklere nankör olmamalı.
İnsan doğduğu gibi temiz kalmalı.
Bir yerden başlamalı insan.
Yeniden, tekrardan, yılmadan.
Sağa, sola sapmadan.
Çocuk gülüşü, ihtiyarın kahkahası,
Ananın masalları, yârin tebessümü doyurmalı ruhunu.
İnsan bir olmalı, yaşam öyle tat vermeli ki
Ömründen, eti ve kemiği pişman olmamalı.
Galiba 1,5-2 aydır benimle her yere geldi Unutma Beni Apartmanı. Otobüste, metroda, trende okudum. Bazen 2 sayfa bazen 2 bölüm. Süreyya ve hayatındaki tüm griler de benimle yaşadı 2 ay boyunca. Ben de son zamanlarda korkar oldum hayattan. Yarım bir hayatı yaşıyor olmaktan, hiç tamamlanamayacak gibi hissetmekten, bir yere ait olamamaktan. Süreyya belki yapabilecekken yapmayıp, sonrasında pişman olduğu şeylerle dolu 40 küsur ömrüyle kitabın son sayfasında kaldı ama ben 24 küsur ömrümle hayatımı kendime göre şekillendirmeye devam edeceğim. En azından deneyeceğim. Bu da benim hayatım olacak sonuçta, kendi doğrularımla, kalıplara uymayan.
Belki kitabı okuyup okumamak isteyenler için aydınlatıcı bir inceleme olmadı ama kitap bitince kafamda bunlar oluştu. Serinin diğer kitaplarında da burdaki bazı karakterlere yer verilmiş sanırım bir incelemede öyle bir şeye rastlamıştım ama tam emin değilim. Diğer kitapları okurken kimlerle karşılaşacağımı merakla bekliyor olacağım. Elimde Nermin Yıldırım'ın tüm kitapları var arayı fazla acmadan, ufak farklılıklar ekleyerek tüm seriyi ard arda okumayı planlıyorum.
Biraz Acıyabilir’i okuduğuma pişman değilim ama çok da bana hitap eden bir kitap olmadı. Sanırım bunda İngiliz kültürünün etkisi var. İngilizlerin mizah anlayışını ve insan ilişkilerini biraz soğuk buluyorum. Kitap komik olmaktan çok trajikomikti benim için. Bazı yerlerde güldürmekten çok üzdü hatta doktorların yaşadığı tükenmişliği hissettirdi. İlginç bir deneyimdi ama dönüp baktığımda okumamış olsam da çok şey kaybetmezmişim gibi hissediyorum.
Kötünün iyisini seçmek.
... öyle bir an gelir ki tüm kararlar kötüdür; sorun, sonradan en az pişman olacağın kararı bulup seçmektir!
