Good vibes
@plsl
İngilizce öğretmeni
18 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Hepimiz, içimizde bir kutu kibritle doğarız. Ama tek başımıza bunu yakamayız. Deneyde görüldüğü gibi oksijene ve mum alevine ihtiyacımız vardır. Örneğin, oksijen sevdiğimiz insanların nefesinden gelebilir. Mum aleviyse güzel bir yemek müzik ya da güzel sözlerdir. Bunlardan biri parlamaya neden olur ve içimizdeki kibritlerlerden birini yakar. Bir an yoğun bir heyecan hissederiz içimize çok hoş bir sıcaklık yayılır. Bu sıcaklık zamanla yavaş yavaş yok olur . Bu duyguyu yaşamak isteyen herkes kendi içindeki patlayıcıları keşfetmek zorundadır. Bir kişi eğer kendi tutuşturucularını zaman içinde keşfedemezse , içindeki kibrit nemlenir, hiçbir şekilde yanmaz olur. O zaman ruhumuz bedenimizi terk eder. Karanlıklar içinde el yordamıyla boş yere kendisine besin arar. Ona besin sağlayacak tek kaynağın terk ettiği, soğuktan titreyen o vücutta olduğunu bilmez.
Reklam
Av, aşk, gezinme, amaçsız bir yaşama sevinci ve hayatta kalma mücadelesi. Bu, sadece ormanın çalılıklarında değil, insan kalbinin karanlıklarında da bir şeylerin olduğu bir andır. Çünkü kalbin de kendi gecesi ve kurdun ya da geyiğin avlanma iç güdüsü kadar vahşi kendi kıpırtıları vardır. Rüya, arzu, kibir, bencillik, aşk deliliği , kıskançlık ve intikam hırsı insanın gecesinde , tıpkı çöl gecesi’ndedeki puma, akbaba gibi pusuya yatmıştır. Ruhun gizli köşelerinden sürünerek vahşi hayvanlar çıkar,  kalplerimizde bir şey kıpırdar ve sonra ellerimizi de oynatır. Yıllardır , hatta belki on yıllardır ehlileştirdiğimizi ve terbiye ettiğimizi sandığımız şey.. 
İnsan önemli soruları sonunda daima bütün hayatıyla cevaplar. Bu esnada ne söylediğinin, hangi sözler ve prensiplerle kendini savunduğunun bir önemi var mı? Sonunda, en sonunda insan dünyanın ona öylesine inatla sordugu soruları hayatının gerçekleriyle cevaplar. sorular şöyledir: Sen kimsin? Gerçekten ne istiyordun? Gerçekten ne yapabiliyordun? Nerede sadıktın nerede sadakatsiz? Nerede cesurdun nerede korkak? Sorular bu şekildedir. Ve insan elinden geldiğince cevap cevaplar, doğru ya da yalan söyleyerek ama bu o kadar önemli değil. Önemli olan sonunda bütün hayatıyla cevap vermesi.
Doğduğumuz yerler bize geri döner. Kendilerini kelimeler, hatıralar , kâbuslar kılığına sokarlar. Onlar bazen göğüsümüze bir hayvan oturmuş gibi baskıyla uyanışımız, ışığı açışımız ve uzun zaman önce gittiğini sandığımız birinin karşımızda durup bize bakışıdır . 
