begüm
@pluvuophile
kitap bir limandı benim için. kitaplarda yaşadım, ve kitaplardaki insanları sokaktakilerden daha çok sevdim.
geçen zaman, allah'tan yalvararak dilediğim gibi, hatıralarımı zayıflatmıyor, çektiğim acıyı daha dayanılır kılmıyordu. her güne ertesi günün daha iyi olacağını, onu birazcık olsun unutmuş olacağımı umarak başlıyor, ama ertesi gün karnımdaki ağrının hiç değişmediğini, acının sürekli yanan kuvvetli bir kara lamba gibi içimi karartmaya devam ettiğini hissediyordum. onu birazcık daha az düşünebilmeyi, zamanla onu unutabilmeyi başardığıma inanabilmeyi ne de çok isterdim! onu düşünmediğim dakika artık çok azdı, daha doğrusu hiç yoktu. belki bazı geçici anlar vardı, o kadar. bu "mutlu" anlar da çok kısa sürüyor, bir-iki saniyelik bir unutma süresinden sonra, kara lamba tıpkı bir apartmanın kendiliğinden sönen otomatiği gibi kendiliğinden yanıp karnımı, genzimi, ciğerlerimi zehirliyor, nefes alış verişlerimi bozuyor, varolmayı sürekli gayret gerektiren bir zorluğa çeviriyordu
Reklam
mutluluk, benim için artık doğuştan allah'ın bana bağışladığı ve bir hak gibi, mesele etmeden benimsediğim bir şey olmaktan çıkmış; talihli, akıllı ve dikkatli insanların çalışarak koruyabildikleri bir nimete dönüşmüştü.
aşk da köşe yazısı da, tabii ki bizi şimdi mutlu etmelidir. ama ikisinin de güzelliği ve gücü, akıldan hiç çıkmamasıyla ölçülür.
hırız gibi bir köşede gizli gizli acı çekmek de bir başka acıydı.
bana yalan söylemeni isterdim aslında... çünkü insan ancak kaybetmekten korktuğu bir şey için yalan söyler.