Zeynep Öcal
@pocahon
20 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
İnsanoğlu verdiği neşe ve haz için çalışmayı, olgunlaşmanın hatırı için öğrenmeyi, yaptığı eylemin ifadesi ve yüceliği için yaratmayı ya da basit olarak sevmenin vereceği zevk için sevmeyi henüz öğrenememiştir.
Sevgiyi yalnızca, sevgi dolu bir ilişki içinde etkin bir iştirakçi olarak yer aldığınızda öğrenebilirsiniz.
Oxford'un yeni reklam yüzü olan bi rümeysa olamadık...
Bizler, kişinin kim ve ne olduğunun değil, nelere malik olduğunun ölçüldüğü bir kültür içinde yaşıyoruz. Kişinin çok şeyi varsa o büyük insan olmalı; az şeyi varsa o zaman da önemsiz kalmalıdır.
İncir ağacı metaforu
Yaşamımın, öyküdeki yeşil incir ağacı gibi önümde dallanıp budaklandığını görüyordum. Her dalın ucunda tombul, mor bir incir gibi eşsiz bir gelecek beni çağırıyor, bana göz kırpıyordu. İncirlerden biri eş, mutlu bir yuva ve çocuklardı; bir başkası ünlü bir şair, öteki parlak bir profesör, biri şaşırtıcı editör Ee Gee, öbürü Avrupa, Afrika ve Güney Amerika, biri Constantin, Socrates, Attila ve garip adları, değişik meslekleri olan bir yığın âşık, bir başkasıysa olimpiyat şampiyonu bir kadındı, ve bu incirlerin üzerinde ve ötesinde, ne olduklarını pek çılaramadığım birsürü incir daha vardı.
Kendimi dalların çatallandığı noktada otururken görüyordum, incirlerden hangisini seçeceğime bir türlü karar veremediğim için açlıktan ölüyordum. İncirlerin hepsini ayrı ayrı istiyordum ama birini seçmek ötekilerin hepsini kaybetmek demekti ve ben orada karar veremeden otururken incirler buruşup kararıyor, birer birer toprağa, ayaklarımın dibine düşüyorlardı.
İçimizdeki, bizi hayvandan daha fazla bir şey yapan her neyse, tesellisini ve umudunu, insanların günlük dertleri, günahları ya da sorunları arasında değil de maddenin engin ve sonsuz yasalarında bulmalıdır sanırım. Öyle umuyorum, yoksa yaşayamazdım.
