hantâl.

hantâl.
@poplarwinds
𓆞𓆟𓆞 çürüyerek filizlendim göğsünün kafesinden.
sevişelim seninle saatlerce, durmadan değsin etlerimiz bir birine, can bulsun ağzımızdan dökülen iniltiler, bir birimize.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
sen beni öpersen belki de aşkımız pratik karşılık bulur ne ikna edici bir intihar girişimidir şimdi göz göze gelmek.
öptüm ölümün kaynamış tutkal kokan ağzından. kara kara yengeçlerin yuva yaptığı... ışık değmemiş ıslak saçlarına astım kendimi. belki bin yıl sallandım durdum. ama ölmedim, neden ölmedim?
yaşamak ile yazmak aynı çizgide yürümüyormuş. sesim kesildikçe adımlarım hızlandı. bazı aynalar ile vedalaştık, bazı aynalar ile kucaklaştık. tüm kırık hatıralar süslü bir cenaze törenine dönüştü. artık nefes almakta zorlanmadıkları için yüzümden hiç silinmeyecek bir tebessümüm oldu. kimseye kızgın değilim derken içimde yükselen dalgaların şiddettini reddettiğim için özür dilerim hepinizden ama en çok kendimden. çocukluğum karşımdan hızlı adımlarla yanıma geliyor. şimdi bir sigara içeceğiz.
güzel şarkılarda seni, sokakta yürüken seni, eve dönerken, evden çıkarken, kedileri severken, anneannemin buruşmuş mis kokulu yanaklarını öperken hissettiğim huzur kadar seni, koşarken, rüzgarı saçlarımda hissederken, ağaçlara sarılıp kuşları selamlarken seni, yolda çizgilere basıp kollarımı gökyüzüne kaldırırken seni, uyurken, uyanırken, ayakkabılarımı bağlarken, yürürken, başımı sürekli gökyüzüne kaldırıp hatırlarken seni, hiç unutmazken seni, sevmek. seni öylesine çok sevmek ki kalbimin odacıklarını tıklım tıklım kokunla doldurmak. bir serçenin yuvasına dönmek telaşı kadar yüce bir sevgiyi göğsümde taşımak. seni sevmek. ellerimi kutsal çiçeklerle doldurmak. bakışlarımı parlatmak, gözlerimi doldurmak, kendimi sevmek, kendimle barışmak. seni öylesine sevmek ki kayıp kendimi seni sevmenin kucağında bulmak. canım, bunlar hep minnet ve sen hep böylesine güzel.