en iyisi düşünmemekti. kaçmaktı. kendi içime kaçmak. fakat bir içim var mıydı? hatta ben var mıydım? ben dediğim şey, bir yığın ihtiyaç, azap ve korku idi.
içimde o zamana kadar duymadığım bir eziklik vardı. bu korku değildi, acı değildi. ancak kendine ihanet eden insanların duyacağı bir azaptı. bir ucu iğrenmede biten garip bir duygu.