Hayatta sadece kendin için yaşamalı ve başkalarının söylediklerine sadece gülüp geçmelisin. Geçmişe dönüp keşke dediğinde ve üzüldüğünde yanında senden başka kimse olmayacak...
Sevmiyorum böyle günleri.
Babalar günü misal; babası olmayanlar, özleyip de sarılamayanlar, babası hayatta olup da sevgi göremeyenler, babasından şiddet gördüğü için nefret edenler...
Anneler günü?
Annesi olmayanlar?
Ne güzel demişti Doğan Cüceloğlu hocamız, "Annen yoksa, kimsen yok." kimsesiz kalmış insanlara yaralarını hatırlatmaya hakkımız var mı, bilemiyorum. Annesinden sevgi göremeyenler de var elbet. Bir parça sevgi, bir tatlı söz, bir sıcak anne kucağı kendisinden esirgenmiş olanlar...
Sevgililer gününe ne demeli ya?
Her gün kalbini kırıp bir insanın, sonra da bir gün mutlu olmasını bekleyenlere?
Sevgiyi, hediyeyi, gülümsemeyi ve mutluluğu sadece bir güne indirgeyenlere?
Ne demeli???
Bu günlerin hatırlanması çok güzel ama insanların eksiklerini de düşünmek lazım🥹
O yüzden paylaşmadan yaşamak hem özel kılar, hem de başkasının yarasını deşmez diye düşünüyorum.
Annelerimizin, babalarımızın, canımıza can olan sevgilerimizin mutlu fotoğraflarını paylaşırken en azından bunları da düşünmek lazım...