Çocuk davranışlarının kökeni kendine ait değildir , çevrenin yansımasıdır .
Bundandır ki , anormal davranışlı çocukların çevresi normalleştiğinde, çocuğun davranışları da normalleşir.
Çocuk terbiyesinin ana amacı çocuğa ‘davranış’ degil , ‘duyarlılık ve irade’ kazandırmaktır.
Birçok anne baba çocuklarını toplum içinde iyi davranışlarıyla görmek ve o davranışlarıyla övmek isterler . Halbuki davranış bir sonuçtur.