Normal olarak bebekler acı veren olaylardan hemen sonra ağlayarak kendilerini iyileştirirler ama yeterince ağlayamadılarsa daha sonra bu tür korkular ortaya çıkabilir.
Stress tepkimizin bedenimizi kaçmak ya da savaşmak için hazırlaması , hayatta kalma sansımızı artırırdı.
Bugun hala kollarımıza ve bacaklarımıza kan hücum etmesine , kalp atışımızın hızlanmasına neden olup şeker ve yağ stoklarımızı harekete geçiren ilkel bir stres tapkimiz vardır .
Sorun , modern hayatta stres ve hayal kırıklığı doyuran durumların çoğunun , yasamımızı tehdit eden durumlar olmaması nedediyle kacmak ya da dövüşmek zorunda kalmamamızdır .
Çocuğunuz , daha küçükken isteklerinize karşı cıkarak sevginizi kaybetmeyeceğini öğrenirse, ileride de arkadaşlarını kaybetme korkusu duymadan , yaşıtlarına "hayır" deme gücü olacaktır .
Korkan bebek, ne oldugunu anlamak ve korkusunu yenmek çabasıyla aynı davranışı tekrarlama isteği duyabilir . Bebekler travma etkilerini iyileştirebilmek için , travmayı en azından sembolik olarak yeniden yaşamaları gerektiğini içgüdüsel olarak bilirler.