Yanımda kendini rahat hissettiğini söylediğinde, ben öyle hissetmediğim için kendimi acınası hissettim. Ben de kendimi rahat, güvende hissetmek istiyordum; konuşup gülebilmek istiyordum ama sözlerim iki dudağım arasında parçalanıp gidiyordu. Seninle birlikteyken bile bir gölgeden ibarettim. Karanlık, çok karanlık bir şeydim; senin yanına yapışmış, yaptığın her hareketi taklit eden bir şey.
"Bu çok hoş, çok rahat," deyip duruyordun ve seni bu yüzden kıskanıyordum. Gülmek istiyor, biriyle olan ilişkimde rahat etmek, sevdikleri insana rahatça yakınlaşabilen biri olmak istiyordum.