Aybukemel.

Aybukemel.
@prmekubya
Özgür dünyam, gömüldüğü düşünce mezarlığımda gizli...
Acı içinde kaldığım günlerde tek umudum Rüzgar olmuştu.
Belki de geçen seferkinde o kadar çok kalbi kırılmıştı ki en kötü ihtimali sürekli düşünerek kendini, kalbini korumaya çalışıyordu. Her şeyden vazgeçtiğim o bitik anımda yeniden hayata tutunmamı o sağlamıştı. Onu görmeden, sadece varlığının dışarıda bir yerde olduğunu bilerek hayata sıkıca sarılmıştım. Onun yanında olacağım günler için bu denli çırpınmışken, Rüzgar'ı bırakıp gitmem söz konusu bile olamazdı. -Meltem
Sayfa 211·Kitabı okudu
Alıntı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sebebini bilmiyorum ama yıllar boyunca ona kavuşmayı beklemiştim.
Benim tek sevdiğim Rüzgar'dı. Hep Rüzgar olmuştu ve onun yanlış fikirlere kapılmasını istemiyordum. Onu bırakmayacaktım. Buna tam anlamıyla inanmadığını görebiliyordum. Bir şekilde yine ondan koparılacağıma inandırmıştı kendini. -Meltem
Sayfa 211·Kitabı okudu
Alıntı
Şimdi de sözünü tutuyordu Rüzgar...
Rüzgar'ın bana kendince değer verdiğinin farkındaydım ama benim onu sevdiğim şekilde beni sevdiğini düşünmüyordum. O sadece söz vermişti. Yetimhaneden beraber kurtulacağımıza dair bana bir söz vermişti. Beni hiç bırakmayacağına dair... -Meltem
Sayfa 211·Kitabı okudu
Alıntı
Bende arardı teselliyi...
Ben de ona sarılıp saçlarını okşardım. Benim ona sarılamadığım kaç anda acı çekmişti? On beş yıl çok uzundu. Çok fazlaydı ve Meltem, tüm bunları yaşamak için çok küçüktü. Ama tüm bunlar hiçbir şeyi değiştirmiyordu. -Rüzgar Ataoğlu
Sayfa 202·Kitabı okudu
Alıntı
Meltem... Nasıl dayandın? -Rüzgar Ataoğlu
Bir yere kadar, senin için. Ama bir yere kadar dayanabildim, Rüzgar. Çok zordu. Çok zordu. Çok. Senin icin bile olsa, sadece bir yere kadar dayanabildim. Ama bir yerde canıma tak etti. Özür dilerim. -Meltem
Sayfa 199·Kitabı okudu
Alıntı