kadir
@protosanat
Arjantin’in Patagonya bölgesindeki arazilerde çalışan tarım
işçileri çok düşük ücretler ve çok uzun çalışma saatleri
yüzünden greve gidince, ordu düzeni yeniden sağlamak üzere
devreye girdi.
Kurşuna dizmek insanı yorar. 17 Şubat 1922 yılında, onca insanı öldürmekten bitkin düşen askerler hak
ettikleri ödülü almak için San Julián Limanı’ndaki geneleve
gittiler.
Ama orada çalışan beş kadın kapıyı suratlarına kapadı ve
onları katiller, katiller, defolun gidin buradan, diye bağırarak
kovdu...
Osvaldo Bayer o kadınların isimlerini sakladı. Onların
isimleri; Consuelo Garda, Ángela Fortunato, Amalia
Rodriguez, Maria Juliache ve Maid Foster’di.
Fahişeler. Saygıdeğer kadınlar.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Düşmanların çocukları, beş yüzden fazla çok küçük yaştaki
çocuğu çalan Arjantin askeri diktatörlüğünün savaş
ganimetini teşkil etti.
Ama Avustralya demokrasisi çok daha fazla çocuğu, çok
daha uzun bir süre boyunca kanunların izni ve halkının
alkışları eşliğinde çaldı.
2008 yılında, Avustralya Başbakanı Kevin Rudd, bir asırdan
daha uzun bir süre boyunca çocukları ellerinden zorla alınmış
olan yerlilerden özür diledi.
Devlet kurumları ve Hıristiyan kilisesi, onları yoksulluktan
ve suça bulaşma riskinden korumak ve medenileştirip vahşi
alışkanlıklarından arındırmak için, yerlilerin çocuklarını
kaçırıp beyaz ailelere dağıtmışlardı.
Siyahları beyazlaştırmak için, diyorlardı.
2008 yılında, Miguel López Rocha, Meksika’nın Guadalajara
şehrinin kenar mahallelerinden birinde dolaşırken ayağı kaydı
ve Santiago Nehri’ne düştü.
Miguel sekiz yaşındaydı.
Boğularak ölmedi.
Zehirlenerek öldü.
Aventis, Bayer, Nestle, IBM, DuPont, Xerox, United
Plastics, Celanese ve diğer firmaların kendi ülkelerinde
yapamadıkları şekilde nehrin sularına boşalttıkları arsenik,
hidrosülfürik asit, ava, krom, kurşun ve furan öldürdü onu.
Sichuan bölgesinin başkenti Chengdu’daki tren istasyonunun
ondülin çatısı altında yüzlerce Çinli genç kadın gülümseyerek
poz veriyor.
Hepsinin üzerinde birbirinin aynı yeni önlükler var.
Hepsi daha yeni yıkanmış, taranmış ve ütülü kıyafetler
giymiş.
Hepsi daha yeni doğum yapmış.
Onları Pekin’e götürecek treni bekliyorlar.
Pekin’de hepsi başkalarının bebeklerini emzirecekler.
Bu süt ineklerine iyi ücret ödeyecek ve onları iyi
besleyecekler.
Aynı anda, Pekin’den çok uzaklarda, Sichuan’ın köylerinde
onların kendi bebekleri süt tozuyla hazırlanmış mamalarla
beslenecekler.
Hepsi bunu onlar için yaptıklarını söylüyorlar; onların iyi
bir eğitim alması için gereken parayı biriktirmek için.
1980’de Brezilya’nın Sorocaba şehri alışılmadık bir halk
gösterisine sahne oldu.
Askeri diktatörlük döneminin tam ortasında, bir mahkeme
karan kamu ahlakına zarar veren öpücükleri yasaklamıştı. Söz
konusu öpücükleri hapisle cezalandıran Yargıç Manuel
Morallles’in kararı onları şöyle betimliyordu:
Boyuna, cinsel bölgeye vs. kondurulanlar ya da ıslak
dudakların iflah olmaz bir biçimde giderek artan bir seks
arzusuyla birleştiği sinematografik öpücük gibi şehvetli ve bu
yüzden de müstehcen sınıfına giren öpücükler vardır.
Şehir buna büyük bir öpüşme alanına dönüşerek yanıt verdi.
O güne kadar hiçbiri o kadar öpüşmemişti. Yasaklama
arzuları katladı ve birçoğu sırf meraktan o iflah olmaz
öpücüğün zevkini tatmak istedi.