proust şöyle diyor;
“kusurların çeşitliliği de, en az faziletlerin benzerliği kadar hayran olunmaya değerdir”
yani belki de insanı anlamak, tekdüze bir mükemmelliğin peşinden koşmakta değil; ruhun o kendine has, biricik pürüzlerinde, yani kusurların çeşitliliğinde gizlidir.