bazen şey diyoruz ya şu an güzel şeyler olmuyorsa ilerde mutlaka olacaktır diye. bi teslimiyet var yani. kendimizi sürekli buna ikna etmeye çabalıyoruz. doğamız gereği belki de buna inanmak istiyoruz. yaşamaya devam edebilmek için. olacak iyi şeylere ümidimizi yitirmemek için. ama belki de o iyi şeyler kaderimize yazılmamıştır hiç. yoktur yani. olmayacaktır. bunu ben bi nevi bencillik, karşılık beklemek olarak görüyorum. dua ediyoruz, namaz kılıyoruz, ibadet ediyoruz Allah da bunların karşılığında mutlaka bu iyi şeyleri bana verecek diyoruz. bu teslimiyet gibi görünse de tam da öyle değil gibi. teslimiyet bence kötüyü, hiç olmayacak iyi şeyleri de kabul etmek demek. yani öyle olmalı zannımca. çünkü bi pazarlık giriyor işin içine sanki. tevekkül, teslimiyet bunların karşılığı kesin iyi şeyler yaşayacaksın değil ki. yaşanmayabilir, güzel günler göremeyebilirsin. olabilir. her acının sonunda güzellikler sunulmayabilir. olana da olmayana da elhamdülillah deyip yola devam edilmeli. bu bilinçle yaşanılmalı. yoksa sürekli her ibadet sonrası 'neden olmuyo' bataklığına düşebiliriz insan olarak. bunu düşünmek ne kadar insani bi his olsa da çok da bencilce bi davranış gibi geliyo bana. "günün birinde mutlaka güzel şeyler olacak" kafasıyla hareket edince insan daha çok mutsuzluğa sürükleniyor gibi. mutsuz olmamak için daha kötüsüne de hazırlıklı olmak daha mantıklı gibi. tabi ki Allah'a inancımız, güvenimiz sonsuz. ama yaşam her zaman iyi şeyler üzerine kurulu değildir. en azından fani olan bu hayatta. o yüzden bunu düşünerek yaşamak en doğrusu. tek dileğim hak eden herkes mutluluğu bi gün mutlaka yaşasın. ve her insanın, nasibine düşene razı olup huzur bulması nasip olsun.