"kendime gün yüzü göstermedim hiç"
ilk defa bi cümleyle böylesine uzun uzun bakışıyorum. sanırım içimde bütün benliğime öfke duyan biri var ve ne yaparsam yapayım onun öfkesini dindiremiyorum. kızgınlığım yaşadıklarıma mı yoksa bu kadar çabuk pes edişime mi bilmiyorum. içim ürperiyor. hep mi böyle olacak? hep mi öfkemin zulmüne uğrayacağım? hayata çok mu erken başladım yoksa hayat aslında benim yaşadıklarımla alakası olmayan bambaşka bi şey mi? bilmiyorum. sadece şey.. bu hassaslıkla bunca şeyi sırtlanamıyorum.
