Öncelikle bu kitap için yazılacak her cümle şüphesiz hem kitap içeriği hem de yazar düşünüldüğünde çok eksik kalacaktır. Fakat naçizane görüşlerimi sizlerle de paylaşmak istiyorum.
Mesleki kimliğim her defasında beni çocuk psikolojisi alanında okumalara sürüklüyor. Üniversite yıllarında çeşitli konularda yayınlanmış makaleler olmak üzere alanında uzman psikolojik danışmanlarla da zaman zaman yaptığımız konsültasyonlar çocuk psikolojisi üzerine olan merakımı ortaya koydu. İlkokulda yaptığım stajda gördüğüm ve bu kitapta da değerli yazarın üzerinde durduğu en elzem konular; çocuklara "problem" olarak nitelendirilen davranışlarını ödül-ceza yöntemi ile ortadan kaldırılmasına yönelik yapılan birtakım çalışmaların varlığı ve çocuğun "problemli" davranışının altında yatan ailevi, sosyal, kişisel vs. faktörlerin dikkate alınmamış olması. Oysaki bütüncül olarak incelediğimizde çocuğun "problemli" davranış gösterdiğini sandığımız hareketlerinin, yazarın da dediği gibi kocaman bir yardım çığlığı olduğunu pekala görebiliriz.
Özellikle ekran maruziyeti yaşayan çocukların dış dünyanın uyarıcılarından kopuk vaziyette yaşamını sürdürmeleri, sonraki yıllarda alan uzmanlarının 'atipik otizm belirtileri var, özel eğitim ile desteklenmeli' şeklinde yazdıkları rapor ile sonuçlanıyor. Bu noktada ebeveyn rehberliği çok önemli bir yer tutuyor.
Mesleğimi icra ettiğim bir kreşte ekran maruziyeti yaşayan çocukları için endişelenen ebeveynler süreçte ne kadar aktif ve bilinçli olup psikolojik olarak kendini destekler ya da uzmanından bir destekle ilerlerse sürecin bir o kadar olumlu anlamda ve kısa vadede tamamlandığını bizzat yaşayarak gördüm. Bu nedenle tutarsız ve gönülsüz ebeveyn davranışları ne yazık ki sürecin sonlanmasına sebep oluyor.
Bu noktada çocuğun gözünden bakabilmek ve yardım