Lütuf biz büyük bir acı ya da bunalım içindeyken ansızın uğrar bize.
Anlamsız ve boş bir hayatın karanlık vadisinde, öyle amaçsız yürüyüp giderken eliyle koymuş gibi birden bulur bizi.
Sevdiğimiz ya da yabancılaştığımız bir başka hayatın kutsallığını bozduğumuz için,
O’ndan kopuşumuzun her zamankinden daha derin daha diplerden başladığını hissettiğimizde evet, ansızın sevgiyle yakalar bizi.
Kendi varlığımıza yönelmiş hoşnutsuzluğumuz, ilgisizliğimiz, zayıflığımız, düşmanlığımız ve yön duygusundan yoksunluğumuz bizim için artık dayanılmaz olduğu zaman beklenmedik biçimde birden çıkıverir karşımıza.
Paul Tillich