Psk.nrf
@psknrf
Bilir misiniz ki birbirlerini sık sık ve görünürde özlemle arayan bu insanlar dert ortaklarını için için küçümserler, hatta bazen arkalarından konuşacak kadar. Çünkü, her şeyden önce, insanlar kendilerine kendi yaşamaslıklarını hatırlatan durumlardan hoşlanmıyorlar. Sevmedikleri kendilerini dile getirmekten ve sevmedikleri kendilerini karşılarındaki insanda seyretmekten de. Bu nedenle dayanışma ilişkilerinde sık sık sorun yaşanır, beraberliklerin yabanlığından ve birbirini yok edici niteliğinden ötürü.
Reklam
İnsanları kazanmak için gerektiğinde onları “gözden çıkarabilmeyi göze almalıyız.”
İlişki içinde risk aldıkça insanları kaybetmediğimiz gibi, daha gerçek bir yakınlığa doğru hareket olasılığı da artar.
İnsan ancak, ana babasını kendi dünyaları olan ayrı varlıklar olarak görmeyi başarabildiğinde gerçek anlamda yetişkin sayılabileceğini düşünüyorum. Bunu başarabilmenin kolay olmadığını bilerek.
Yüreğimizin götürdüğü yere gidebilmemiz için önce yüreğimizi dinlemeyi bilmek gerekiyor, üretilmiş sorunların narkotize etkisinden sıyrılıp yüreğimize ulaşabilirsek tabii. Sonra da, inişiyle, çıkışıyla, riskleri ile, şikayet etmeden çıkılacak yola koyulmak üzere. O zaman dünyaya daha az kızıyoruz.
Otorite imgelerine yönelik kızgınlıkların bilinç düzeyine çıkmasına izin veremedikleri için onları tapınma derecesinde yüceltme eğiliminde olanlar ve otoriteyi simgeleyen her şeye karşı çıkan ama sloganlara kilitlenip ne istediklerini anlaşılır bir biçimde tanımlayanmayan tepkiciler.
Reklam