Neredeyse herkes hayatı boyunca zaman zaman intiharı düşünür. Bu düşüncede anormal hiçbir şey yoktur. Aslında bunalımdayken bu durum çok normal bile gelebilir. Düşüncenin kendisi zararlı değildir. Ancak kendimize zarar vermeyi dikkatle ve sıklıkla düşündüğümüzü fark edersek bu bir şeylerin kötü gittiğinin işareti olabilir. Bu durum, hayatı daha tatmin edici kılmak için biraz çaba göstermeye başlamak gerektiğinin işareti olabilir.
- Wollersheim, 1974
" Terapist, danışanın aslında kendini ortadan kaldırmak yerine dayanılmaz acıları ortadan kaldırmak istediğini anlamasına yardımcı olabilir" (s. 86). Bu teknik, intihara eğilimli danışanlara yardım edebilir çünkü bir yandan danışanların ruhsal acısına gereken empati sağlanırken diğer yandan da danışanların, benliğin varlığına son vermek değil acının varlığına son vermek istediklerini görmelerini sağlar.
Litman'ın (1995) belirttiği gibi: Şu anda herhangi bir kişinin intiharını tam olarak net bir şekilde yordamak imkânsızdır. Bu konuda gelişmiş istatistiksel modeller... ve deneyimli klinisyenlerin yargıları da eşit derecede başarısızdır. Bana depresif ve intihar eğilimi olan bir hasta intihar ederken onunla eşit düzeyde depresif ve intihar eğilimi olan diğer dokuz hastanın neden intihar etmediği sorulduğunda, “Bilmiyorum," diye cevaplamak durumundayım (s.135).