Bir taş bebekle ya da bir aptalla evlenme düşüncesi benim için her zaman tiksinti verici oldu: Çekici bir taş bebeğin, güzel bir aptalın balayı için yeterli olabileceğini biliyorum, ama tutku yatıştığında bir balmumu ve tahta parçasının göğsümde yattığını, kollarımın bir yarı ahmağı sıkıca kavradığını görmek, bunu benim eşim yapmış olduğumu hatırlamak, iç karartıcı yaşamımın geri kalanını söylediklerimi anlamaktan, düşündüklerimin değerini bilmekten ya da hissettiklerimi paylaşmaktan âciz bir yaratıkla geçirmek zorunda olduğumu bilmek ne kadar korkunç!
"İmgesi bellekte hoş bir görüntü oluşturuyor, biliyorum dünya âlemin çekici kabul edeceği biri değil, hiç fark etmez, görünüşünde bir uyum var, ben de bunu beğeniyorum."